FODMAP to węglowodany, które doskonale tolerowane są przez większość osób, u osób z wrażliwym jelitem mogą powodować mniej lub bardziej poważne dolegliwości. W takich przypadkach uzasadnione jest stosowanie diety o niskiej zawartości FODMAP.
FODMAP to skrót od fermentable by colonic bacteria Oligosaccharides, Disaccharides, Monosaccharides and Polyols (fermentowalne przez bakterie okrężnicy oligosacharydy, disacharydy, monosacharydy i poliole). Termin ten odnosi się do grupy złożonych cukrów, w tym laktozy, fruktozy, mannitolu lub sorbitolu, naturalnie występujących w żywności i często dodawanych (zwłaszcza poliole) do żywności przetworzonej lub ultraprzetworzonej.
Jeśli związki te nie zostaną strawione w jelicie cienkim, tak jak powinny, zostaną rozłożone przez bakterie w jelicie grubym. W międzyczasie cukry ulegną fermentacji, powodując wzdęcia i skurcze.
Brak równowagi flory jelitowej i zwiększona przepuszczalność błony śluzowej utrudniają ich przetwarzanie przez układ pokarmowy.
Lista produktów FODMAP jest długa! Cukry złożone, główne źródło energii dla organizmu, znajdują się w wielu produktach roślinnych. Dotyczy to owoców, warzyw, roślin strączkowych i zbóż.
Rezygnacja z FODMAP to nie lada wyzwanie! Poziom dyskomfortu, częstotliwość występowania dolegliwości i stopień, w jakim utrudniają one codzienne życie, mają decydujące znaczenie dla podjęcia odpowiednich działań. Czasami jest to cena za powrót do normalnego funkcjonowania układu pokarmowego.
Wsparcie ze strony pracownika ochrony zdrowia i/lub dietetyka jest niezbędne, aby skutecznie stosować dietę ubogą w FODMAP, która jest uciążliwa, ale także powoduje niedobory żywieniowe. W rzeczywistości oznacza to rezygnację z roślin, które są nieodzownym źródłem błonnika pokarmowego, ulubionego pożywienia bakterii jelitowych.
Dieta bez FODMAP może jednak szybko przynieść korzyści. 70% osób cierpiących na zespół jelita drażliwego (IBS) odczuło ulgę po tygodniu stosowania takiej diety. Jednak, aby uzyskać trwałe rezultaty, często zaleca się stosowanie diety przez 2 do 4 miesięcy. Po tym okresie należy zastosować plan ponownego wprowadzania pokarmów.
W zbożach mogą występować różne składniki, które u osób z wrażliwymi jelitami wywołują niepożądane objawy. Najczęściej są to fruktany (złożone cukry należące do FODMAP) i gluten (białko obecne w wielu zbożach. To dwie zupełnie różne grupy związków, ale często występują razem w tych samych produktach: pszenicy, życie, jęczmieniu, orkiszu. Dlatego wiele osób ma trudność, by odróżnić, co właściwie im szkodzi - gluten czy FODMAP. Tymczasem produkty glutenowe, jeśli są odpowiednio przygotowane lub długo fermentowane, mogą zawierać znacznie mniej fruktanów i być dobrze tolerowane. Przykładem jest tradycyjny chleb na zakwasie fermentowany przez co najmniej 20 godzin, który dzięki naturalnemu rozkładowi fruktanów często wpisuje się w zasady diety low FODMAP. Natomiast pieczywo bezglutenowe może zawierać dodatki bogate w FODMAP, takie jak inulina, melasa czy miód i w efekcie może być gorzej tolerowane przez osoby na takiej diecie.
Dlatego podstawowa zasada jest prosta: czytaj etykietę, zanim wybierzesz produkt.
Wprowadzenie diety o niskiej zawartości FODMAP przebiega w trzech odrębnych fazach.
Początkowa faza eliminacji trwa od 4 do 6 tygodni i jest to okres niezbędny do zaobserwowania znacznego zmniejszenia dolegliwości trawiennych. Istnieją testy tolerancji, które pozwalają określić, które produkty spożywcze powodują problemy.
Faza stopniowego ponownego wprowadzania produktów trwa kolejne 6–8 tygodni. Każda rodzina FODMAP jest ponownie wprowadzana indywidualnie, co pozwala dokładnie zidentyfikować produkty spożywcze powodujące problemy u każdego pacjenta.
Ostatnia faza dostosowywania diety jest długotrwała. Ma ona na celu utrzymanie zbilansowanej diety poprzez unikanie wyłącznie źle tolerowanych FODMAP. Takie stopniowe podejście pozwala uniknąć niedoborów żywieniowych, jednocześnie zachowując różnorodność mikroflory jelitowej.
W przypadku objawów spowodowanych nieprawidłowym trawieniem często wskazuje się dwa czynniki odpowiedzialne za ten stan: zaburzoną równowagę mikroflory (flory jelitowej) i przepuszczalną błonę śluzową jelit. Jedno zaburzenie zwykle nasila drugie - i odwrotnie! Zasadniczo nieprawidłowe funkcjonowanie jednego z elementów układu pokarmowego ma wpływ na inne elementy, takie jak na przykład enzymy.
Oprócz wyeliminowania niektórych pokarmów można zastosować następujące środki:
W literaturze naukowej i medycznej występują obie formy pisowni. FODMAP to skrót od fermentable oligo, natomiast FODMAPs to liczba mnoga różnych rodzin cukrów fermentujących: oligosacharydów, disacharydów, monosacharydów i polioli.
Ta różnica nie ma wpływu na zrozumienie ani stosowanie diety. Najważniejsze jest rozpoznanie produktów spożywczych, które powodują dolegliwości jelitowe, i odpowiednie dostosowanie diety, niezależnie od tego, czy jest to dieta FODMAP, czy dieta uboga w FODMAP.